Gniewecki Antoni

Gniewecki Antoni Ludwik (1897-1949). Żołnierz Legionów Polskich, komandor porucznik, komendant Marynarki Wojennej w konspiracji Alfa, ps. Witold, doradca komendanta głównego Armii Krajowej ds. morskich. Odznaczony Krzyżem Niepodległości, złotym Krzyżem Zasługi z mieczami, złotym i srebrnym Krzyżem Zasługi oraz dwukrotnie Krzyżem Walecznych.

Życiorys

Urodził się 24.12.1897 r. Był żołnierzem Legionów Polskich. Ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty. Od 1915 r. działał w POW. W sierpniu 1917 r. został mianowany podchorążym POW, komendantem obwodu grodziskiego. 27.11.1918 r. został wcielony do 21. Pułku Piechoty Wojska Polskiego. W styczniu 1919 r. uczestniczył w obronie Lwowa, był dowódcą plutonu w 1. Pułku Strzelców Lwowskich. W grudniu 1919 r. został promowany na podporucznika piechoty.

W 1920 r. wziął udział w wojnie z Rosją Radziecką jako dowódca kompanii ciężkich karabinów maszynowych 42. Pułku Piechoty. 7.07.1922 r. został przeniesiony do Marynarki Wojennej w stopniu porucznika marynarki korpusu rzeczno-brzegowego. Do października 1926 r. był dowódcą batali­onu ćwiczebnego (szkolnego) Kadry Marynarki Wojennej w Świeciu.

W lipcu 1927 r. został oficerem ordynansowym szefa KMW [Kierownictwo Marynarki Wojennej], potem pełnił różne funkcje w KMW. Był szefem Oddziału Organizacyjnego KMW i jednocześnie wykładowcą organizacji Marynarki Wojennej w Szkole Podchorążych Marynarki Wojennej w Toruniu.

We wrześniu 1939 r. został ewakuowany w składzie KMW na Wołyń, dotarł z innymi do Derażnego, skąd 10.10.1939 r. wrócił do Warszawy, uniknąwszy niewoli radzieckiej.

Od 1940 r. działał w Związku Walki Zbrojnej, a potem w Armii Krajowej. Od 1.04.1942 r. jako Witold był komendantem Alfy (Marynarki Wojennej w Konspiracji) i jednocześnie doradcą komendanta głównego Armii Krajowej ds. morskich. 11.11.1942 r. otrzymał awans na komandora porucznika.

W sierpniu i wrześniu 1944 r. walczył w powstaniu warszawskim, następnie przebywał w niewoli nie­mieckiej, w Oflagu II C w Woldenbergu.

7.04.1945 r. zgłosił się do służby w Marynarce Wojennej w kraju, a 12.04.1945 r. został przeniesiony do rezerwy. Od 15.09.1945 r. pracował w Ministerstwie Żeglugi jako naczelnik Wydziału Kadr.

Był delegatem na I Zjazd Uczestników Walki Zbrojnej z Niemcami i jednym z organizatorów Związku Uczestników Walki Zbrojnej z Niemcami, od 2.09.1945 r. członkiem Komisji Rewizyjnej.

Odznaczony Krzyżem Niepodległości, złotym Krzyżem Zasługi z mieczami, złotym i srebrnym Krzyżem Zasługi oraz dwukrotnie Krzyżem Walecznych.

Zmarł 20.01.1949 r. w Warszawie.

autor: Walter Pater (2006 r.)