Brzeski Maciej

Brzeski Maciej (1943-1999). Doktor chemii, adiunkt w Morskim Instytucie Rybackim, w latach 1990-1999 wiceprezydent Gdyni.

Wykształcenie i praca naukowa

Urodził się 1.08.1943 r. w Warszawie. Ojciec Zdzisław Brzeski był urzędnikiem państwowym. W 1946 r. rodzice przenieśli się do Gdyni. Maturę zdał w I Liceum Ogólnokształcącym w Orłowie, w 1968 r. ukończył Wydział Chemii Politechniki Gdańskiej. Przez 2 lata był technologiem, potem kierownikiem wydziału produkcyjnego w Mazowieckich Zakładach Tłuszczowych Pollena.

W latach 1970-1975 był asystentem w Morskim Instytucie Rybackim [MIR] w Gdyni, później przez 5 lat głównym inżynierem w Zakładzie Doświadczalnym Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Białka Spożywczego w Gdyni, następnie wrócił do MIR-u. Odbył kilka rejsów dalekomorskich na rybackich statkach-przetwórniach i statkach naukowo-badawczych. W 1984 r. obronił pracę doktorską pt. Technologia otrzymywania chityny i chitozanu z pancerzy kryla antarktycznego oraz zastosowanie tych polimerów do formowania membran. Wybitny specjalista w dziedzinie chemii przetwórstwa rybnego, twórca technologii produkcji chityny i chitozanu, autor nowatorskich na skalę światową prac badawczo-wdrożeniowych w dziedzinie technologii przetwórstwa bezkręgowców morskich i wielu publikacji i patentów, ekspert FAO [Food and Agriculture Organization of the United Nations – Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa] i UNIDO [United Nations Industrial Development Organization – ONZ ds. Rozwoju Przemysłowego].

Polityk i urzędnik miejski

W 1980 r. wszedł w skład Zakładowego Komitetu Strajkowego, który przekształcił się w Tymczasową Komisję Zakładową NSZZ Solidarność Morskiego Instytutu Rybackiego, działającą do wyborów komisji stałej; w lutym 1981 r. został wiceprzewodniczącym tej komisji. Po wprowadzeniu stanu wojennego powstało w MIR podziemie Solidarności, działające aż do ujawnienia w 1989 r. Maciej Brzeski był łącznikiem z podziemnymi władzami Solidarności w Gdańsku (dostarczał konspiracyjną prasę, odprowadzał do Gdańska składki i pieniądze zebrane na zapomogi dla rodzin internowanych członków związku). Był także członkiem założycielem Gdyńskiego Komitetu Obywatelskiego Solidarności i przewodniczącym Komisji Obywatelskiej w Orłowie od początku jej istnienia w 1989 r.

W czerwcu 1990 r. wybrany na radnego, został wiceprezydentem, w kolejnych wyborach – w 1994 r. otrzymał największą po Franciszce Cegielskiej liczbę głosów. Po raz trzeci został radnym i wiceprezydentem w 1998 r. Był konsekwentnym realizatorem zaplanowanych działań. Odpowiadał za strategiczne studia i decyzje miasta, politykę gospodarczą, planowanie urbanistyczne, integrację europejską, turystykę i promocję miasta. A także za sprawy gospodarki morskiej, współpracę z firmami gdyńskimi, projekty i programy rozwojowe – wśród nich za kluczową inwestycję gdyńską Trasę Kwiatkowskiego (w 1995 r. doprowadził do wznowienia budowy, rozpoczętej w 1974 r., i do jej zakończenia po 3 latach).

Był przewodniczącym zarządu Stowarzyszenia Gmin RP Euroregionu Bałtyk, członkiem Prezydium Rady Euroregionu, prezesem Stowarzyszenia Miast Autostrady Bursztynowej. Należał do Klubu Rotary. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi i Nagrodą Komitetu ds. Postępu Technicznego II stopnia przy Radzie Ministrów.

Zmarł nagle 30.11.1999 r. we własnym gabinecie w Urzędzie Miasta, spoczywa na cmentarzu orłowskim.

autorka: Małgorzata Sokołowska (2006 r.)