Biliński Jerzy

Biliński Jerzy (1919-2013). Farmaceuta, kierownik apteki Szpitala Miejskiego w latach 1954-1992. Działacz Armii Krajowej ps. Dąb, więzień sowieckich łagrów. Wykładowca w gdyńskiej szkole felczerskiej. W czasach Solidarności uczestniczył w rozmowach z rządem. Odznaczony Medalem Armii Krajowej, Medalem Wojska Polskiego, Złotym Krzyżem Zasługi, odznaczeniem Zasłużonym Ziemi Gdańskiej, odznaczeniem papieskim Ecclesia et Pontifice i Medalem im. Eugeniusza Kwiatkowskiego.

Życiorys

Urodził się 13.11.1919 r. w Rawie Ruskiej, gimnazjum ukończył w Przemyślu. W latach 1940-1946 pracował w Aptece Obwodowej w Rzeszowie jako laborant i pomocnik aptekarski.

Od marca 1942 r. działał w AK [Armia Krajowa] pod ps. Dąb. W 1944 r., po wkroczeniu armii radzieckiej, zabrany w nocy 11/12 sierpnia z domu przez 5 funkcjonariuszy UB [Urząd Bezpieczeństwa]. Do listopada 1944 r. przetrzymywany był w rzeszowskim więzieniu, po czym „oddany w ręce władz sowieckich” (cytat z zachowanego raportu). Następnie razem z 1200 polskimi więźniami, transportem kolejowym w bydlęcych wagonach, pod eskortą radzieckich żołnierzy, wywieziony został w głąb Rosji. Przez 15 miesięcy przebywał w 4 z 7 łagrów rozmieszczonych wzdłuż rzeki Msty (od nazwy jednego z nich byli więźniowie nazwali się Borowiczanami). Do Polski wrócił w lutym 1946 r.

1.04.1946 r. rozpoczął pracę w aptece dra Adama Jurkowskiego na skwerze Kościuszki i w tym samym roku rozpoczął studia na Wydziale Farmaceutycznym Akademii Medycznej w Gdańsku, podczas których został zatrudniony jako asystent.

W latach 1951-1953 pracował w aptece nr 13 w Gdyni przy ul. Starowiejskiej (apteka Pod Gryfem) na stanowisku kierownika, od stycznia 1954 r. był kierownikiem apteki szpitalnej.

W latach 1951-1953 wykładał w 2-letniej szkole felczerskiej w Gdyni, w studium doskonalenia pracowników służby zdrowia oraz w technikum farmaceutycznym w Gdańsku. Powszechnie znany jako Magister, w okresie Solidarności brał udział w rozmowach ze stroną rządową w sprawie realizacji postulatów służby zdrowia; był wnioskodawcą postulatu dotyczącego umożliwienia siostrom zakonnym pracy w szpitalu (4 siostry podjęły pracę) i uregulowania płac szpitalnych kapelanów.

W 1992 r. przeszedł na emeryturę.

Odznaczenia: Medal Armii Krajowej, Medal Wojska Polskiego, Złoty Krzyż Zasługi, Zasłużonym Ziemi Gdańskiej, papieskie Ecclesia et Pontifice, Medal im. Eugeniusza Kwiatkowskiego.

W 1994 r. zwrócił się do władz o zadośćuczynienie za niewolniczą pracę, krzywdy i cierpienia w Związku Radzieckim. Sąd Wojewódzki w Gdańsku przyznał mu 200 mln starych zł, lecz potrącił 54,4 mln zł „za koszty utrzymania w łagrze” (3,4 mln zł za każdy miesiąc pobytu), co było, jak wyjaśnił ówczesny rzecznik prasowy gdańskiego Sądu Okręgowego, zgodne z prawem polskim.

autor: Andrzej Kolejewski (2006 r.)