Berlinga Zygmunta ulica

Nazwa ulicy na Pogórzu (od 1985 r.), upamiętniająca Zygmunta Berlinga (1896-1980) – generała, jedynego wyższego oficera polskiego, który w czasie wojny podjął służbę pod dowództwem sowieckim.

Życiorys Z. Berlinga

W latach 1914-1917 walczył w Legionach Polskich, od 1918 r. do 1938 r. był zawodowym oficerem w Wojsku Polskim. Na początku II wojny dostał się do niewoli sowieckiej. W latach 1941-1942 służył w Armii Polskiej w ZSRR [Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich] dowodzonej przez gen. Władysława Andersa. Posądzony przez generała o współpracę z władzami sowieckimi, zdezerterował i pozostał w ZSRR. W 1943 r., z poręczenia Związku Patriotów Polskich, mianowano go dowódcą I Dywizji Piechoty im. T. Kościuszki, dowodził nią w bitwie pod Lenino. Natomiast I Armią Wojska Polskiego dowodził od lipca do września 1944 r. Został odwołany z dowództwa za „samowolne i złe przeprowadzenie desantu Wojska Polskiego przez Wisłę”.

W latach 1948-1953 był komendantem Akademii Sztabu Generalnego w Warszawie. Przeniesiony w stan spoczynku pracował jako wiceminister Państwowych Gospodarstw Rolnych. Od 1956 r. do emerytury był głównym inspektorem łowiectwa w Ministerstwie Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego.

W 1998 r. koło Gdynia i Zarząd Główny Związku Solidarności Polskich Kombatantów domagał się zmiany nazwy ulicy, twierdząc, że „jest niedopatrzeniem, aby w Gdyni istniała jeszcze ulica Berlinga, sługusa Związku Radzieckiego, symbolu pozostałości zbrodniczego systemu. Berling, zdrajca i dezerter z Wojska Polskiego, został prawomocnym wyrokiem Sądu Wojska Polskiego zdegradowany i skazany na karę śmierci za dezercję w czasie wojny”. Znaleźli się jednak obrońcy i nazwa pozostała.

autorka: Małgorzata Sokołowska (2006 r.)