Bartnik Edmund

Bartnik Edmund Władysław Antoni (1897-1939).

Rzeźnia miejska, którą prowadził Edmund Bartnik

Życiorys

Urodził się w Sosnowcu 15.09.1897 r., ojciec był dyplomowanym inżynierem. W 1915 r. wstąpił z braćmi do I Brygady Legionów, brał udział w licznych bitwach, uwięziony w Szczypiornie, uciekł stamtąd, skończył szkołę oficerską. Uczestniczył w walkach z bolszewikami i w III powstaniu śląskim (ciężko ranny w bitwie o Górę św. Anny). Po 3 latach wyszedł ze szpitala i zaczął studiować weterynarię na Uniwersytecie Warszawskim, którą ukończył w 1929 r.

Do końca 1935 r. pracował w rzeźniach śląskich (w Będzinie), następnie otrzymał od min. Eugeniusza Kwiatkowskiego ofertę merytorycznego nadzoru nad powstającą Rzeźnią i Targowiskiem Zwierzęcym w Gdyni. W 1937 r. został prezesem jednoosobowego zarządu spółki.

Mieszkał przy ul. Słowackiego 18, był sekretarzem Związku Legionistów. Pod koniec sierpnia 1939 r. wywiózł żonę z dziećmi do Warszawy, sam wrócił do Gdyni, by wziąć udział w jej obronie. Po kapitulacji miasta otrzymał, jako Ślązak, od Niemców ofertę przyjęcia niemieckiego obywatelstwa. Odmówił.

Został zamordowany w lasach piaśnickich (Piaśnica) 13.11.1939 r. Odznaczony był Krzyżem Walecznych i Krzyżem Niepodległości.

Żona Irena z Borysoglebskich została aresztowana przez Niemców za działalność w Armii Krajowej, zamordowana w Oświęcimiu. Córka Maria zginęła w czasie powstania warszawskiego. Syn Jerzy Bartnik walczył w batalionie Parasol, otrzymał Krzyż Walecznych, a potem z rąk gen. Tadeusza Bora-Komorowskiego - Virtuti Militari.

autorka: Małgorzata Sokołowska (2006 r.)