Antkiewicz Aleksy

Antkiewicz Aleksy (1923-2005). Pierwszy polski medalista olimpijski w boksie (Londyn 1948 r.), przydomek – Bombardier z Wybrzeża, trener, major milicji.

• 
  Aleksy Antkiewicz.
• 
  Aleksy Antkiewicz (drugi od prawej), polska drużyna pięściarska przed meczem z Finlandią w 1950 r.

Życiorys

Urodził się 12.11.1923 r. w Katlewie na Warmii, skąd rodzina przeniosła się w 1926 r. do Gdyni. W remizie strażackiej na Oksywiu zapoznał się z boksem podczas treningów miejscowego klubu Błękitni (1938 r.). Po jego rozwiązaniu w 1939 r. przeniósł się do Wojskowego Klubu Sportowego Flota (trener Matuszewski).

W czasie okupacji niemieckiej był przymusowym robotnikiem. Wyzwolenie zastało go w obozie pracy w Burghausen, w Bawarii; do Polski wrócił przez Czechosłowację. Wrócił też do boksu w klubie Grom Gdynia (1945 r.), potem w Kotwicy (1946 r.), następnie w Milicyjnym Klubie Sportowym Gdynia (1946-1948).

W 1949 r. przeniesiony do Gdańska do klubu Gwardia, w którym walczył do zakończenia kariery w 1955 r. Boksował w kategoriach od piórkowej do lekkopółśredniej.

Tytuły mistrza Polski wywalczył 4-krotnie w wadze piórkowej (1947-1950) i raz w wadze lekkiej (1951 r.). Był 13-krotnym reprezentantem Polski w meczach międzypaństwowych w latach 1946-1954 (6 zwycięstw i 7 porażek) i 4-krotnym uczestnikiem mistrzostw Europy (1947, 1949, 1951, 1953 r.) - zdobył 1 brązowy medal. W 1948 r. zdobył brązowy medal olimpijski - pierwszy po II wojnie światowej i jedyny w Londynie medal olimpijski Polaków.

Absolwent Oficerskiej Szkoły Milicji (major), był po zakończeniu kariery sportowej trenerem Wybrzeża Gdańsk (do przejścia na emeryturę w 1973 r. w stopniu podpułkownika). Mieszkał wiele lat w Słupsku, potem u córki w Gdańsku. Zmarł 3.04.2005 r. w Gdańsku.

autorka: Małgorzata Sokołowska (2009 r.)