Poznański Józef

Poznański Józef (1878-1956) – prawnik, naczelnik Urzędu Marynarki Wojennej w Wejherowie, dyrektor Urzędu Morskiego w Gdyni, członek Polskiej Dele­gacji Rady Portu i Dróg Wodnych w Wolnym Mieście Gdańsku. Był odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Polonia Restituta (1927 r.), złotym Krzyżem Zasługi (1937 r.), Krzyżem Oficerskim Francuskiej Legii Honorowej (1930 r.).

Życiorys

Urodził się 24.11.1878 r. w Odessie, ojciec był architektem i budowniczym. W 1903 r. ukończył studia prawnicze, a 1906 r. w służbę w Korpusie Morskim w Petersburgu. W latach 1906-1914 był adwokatem w Petersburgu. W 1914 r. zmobilizowany do armii carskiej, w czerwcu 1915 r. został adiutantem osobistym szefa Morskiego Sztabu Generalnego w Petersburgu, w lipcu awansował do stopnia porucznika.

Pływał po Bałtyku, Morzu Czarnym i Morzu Barentsa. W 1917 r. awansował na starszego lejtnanta. Służąc w Murmańsku dowodził psią kolumną, która przewoziła na sankach do Rovaniemi w płn. Finlandii amunicję dostarczaną przez aliantów.

Na początku 1918 r. przyjechał do Polski, w kwietniu 1919 r. wstąpił do wojska. Otrzymał przydział do Departamentu dla Spraw Morskich w Ministerstwie Spraw Wojskowych, w lipcu został naczelnikiem wydziału w sekcji prawnej. W 1920 r. przeniesiony do Dowództwa Portu Wojennego w Pucku. Od 1.04.1920 r. do maja 1928 r. był naczelnikiem Urzędu Marynarki Handlowej z siedzibą w Wejherowie (od 3.01.1921 r. – dodatkowo kierownikiem Urzędu Rybackiego), a do czerwca 1932 r. – dyrektorem Urzędu Morskiego w Gdyni.

W czerwcu 1932 r. mianowany komisarzem Polskiej Delegacji Rady Portu i Dróg Wodnych w Wolnym Mieście Gdańsku i był nim do wybuchu wojny. Jednocześnie pełnił obowiązki naczelnika Urzędu Marynarki Handlowej w Gdańsku, instytucji polskiej, spełniającej rolę konsulatu dla spraw morskich. Należał do Związku Polaków w Wolnym Mieście Gdańsku a także do Ligi Morskiej i Rzecznej, najpierw jako prezes oddziału, następnie członek Zarządu Głównego.

1.09.1939 r. został aresztowany przez Niemców, lecz ze względu na immunitet dyplomatyczny, który posiadał jako członek Rady Portu, zwolniono go z więzienia i odstawiono do granicy litewskiej. Po krótkim pobycie na Litwie wyjechał do Lwowa, a stamtąd w listopadzie 1939 r. przedostał się do Warszawy, gdzie pracował zarobkowo jako administrator kilku domów mieszkalnych. Jednocześnie prowadził działalność konspiracyjną jako delegat rządu polskiego w Londynie ds. marynarki handlowej.

Po zakończeniu wojny pracował w Urzędzie Starosty w Sochaczewie, skąd skierowany został decyzją Biura Prezydialnego Rady Ministrów RP do pracy w Ministerstwie Przemysłu, a 23.04.1945 r. delegowany na teren województwa pomorskiego i mianowany dyrektorem Głównego Urzędu Morskiego w Gdańsku. Funkcję tę sprawował do połowy 1947 r.

W 1945-1947 był radnym Wojewódzkiej Rady Narodowej. 22.04.1950 r. przeszedł na emeryturę, ale pracował nadal w Zarządzie Portu Gdańsk-Gdynia i był doradcą Centralnego Zarządu Portów Morskich.

Zmarł 16.11.1956 r., został pochowany na cmentarzu w Gdańsku.

autorka: Małgorzata Sokołowska (2006 r.)