Pacewicz Edward
Pacewicz Edward (1888-1962) – kapitan żeglugi wielkiej, jeden z najpopularniejszych kapitanów floty handlowej. Dowodził m.in. transatlantykami: Polonia, Kościuszko i Chrobry.
Życiorys
Urodził się 10.03.1888 r. w Milkunach na Wileńszczyźnie. Jego ojciec w 1893 r. został zesłany do Archangielska. W 1908 r. Edward Pacewicz skończył tam Szkołę Marynarki Handlowej. W 1909 r. wstąpił ochotniczo do armii rosyjskiej, po roku na własne żądanie został przeniesiony do rezerwy.
Pracował w Głównym Urzędzie Hydrograficznym w Petersburgu. Od 1912 r. był pomocnikiem szefa pilotów na Wyspach Alandzkich. Po wybuchu I wojny światowej zmobilizowany i skierowany do bazy okrętów podwodnych Floty Bałtyckiej. W 1915 r. został dowódcą lodołamacza Awans w stopniu kapitana żeglugi małej. W 1917 r. skierowano go do oficerskiej szkoły w Kronsztadzie, ale po wybuchu rewolucji październikowej przeniesiono do Floty Białomorskiej. Dowodził okrętem hydrograficznym Mezeń należącym do Białej Armii gen. Jewgienija Millera.
W maju 1922 r. za pośrednictwem Polskiej Misji w Piotrogradzie wrócił do kraju i podjął służbę na ORP Horodyszna. W 1927 r. przeszedł w stan spoczynku i do Polskiej Marynarki Handlowej. Z dyplomem kapitana żeglugi małej został kapitanem parowca Gdańsk należącego do Żeglugi Polskiej. Rok później otrzymał dyplom kapitana żeglugi wielkiej.
W 1931 r. przeszedł do Polsko-Brytyjskiego Towarzystwa Okrętowego. W 1934 r. został zaangażowany przez Gdynia-Ameryka Linie Żeglugowe (GAL) jako kapitan na transatlantykach: Polonia, Kościuszko i Chrobry. Należał do najpopularniejszych kapitanów przedwojennej floty handlowej, był uwielbiany przez pasażerów dowodzonych przez niego statków. Dzięki swej prezencji w 1929 r. odegrał rolę kapitana w polskim filmie fabularnym Pod banderą miłości.
27.07.1939 r. wyszedł na Chrobrym w dziewiczy rejs do Ameryki Południowej. W drodze powrotnej – zgodnie z instrukcjami – popłynął do Wielkiej Brytanii, gdzie statek przebudowano na transportowiec wojskowy. Kpt. E. Pacewicz dowodził też Batorym (także transportowiec wojskowy), którym przewoził żołnierzy kanadyjskich przez Atlantyk do Wielkiej Brytanii. Jesienią 1940 r. został kapitanem Pułaskiego – przewoził wojska indyjskie do Egiptu, w drodze powrotnej zabierając włoskich jeńców.
W 1946 r. wrócił do kraju. Do 1959 r. pływał jako kapitan na statkach GAL (od 1950 r. – Polskie Linie Oceaniczne).
Zmarł 24.06.1962 r., jest pochowany na cmentarzu Witomińskim.
autorka: Małgorzata Sokołowska (2006 r.)
