Nosowicz Teodozy

Nosowicz Teodozy (1882-1934) – inżynier komunikacji, handlowiec, armator, działacz morski. Członek za­rządu Konsorcjum Polsko-Francuskiego dla Budowy Portu w Gdyni.

Minister robót publicznych Francji Georges Pernot (na pierwszym planie w środku) podczas zwiedzania terenu budowy portu w Gdyni. Ministrowi towarzyszy m.in.: dyrektor Departamentu Morskiego Ministerstwa Przemysłu i Handlu Teodozy Nosowicz (pierwszy z prawej) oraz honorowy agent konsularny Francji w Gdyni Roger Paul le Goff.

Życiorys

Urodził się 10.03.1882 r. w Sablinie koło Peters­burga, ojciec był inżynierem technologiem Zakła­dów Putiłowskich. Wcześnie osierocony wychowywał się z młod­szym o rok bratem Edwardem u rodziny matki. Uczęszczał do Petersschule w Peters­burgu. Po maturze ukończył Instytut Komunikacji (1905 r.) i ożenił się z Zofią Rummel (ur. 1883 r.) – córką Władysława Rummla, budowniczego portów morskich w Rosji i siostrą Juliana Rummla, inżyniera okrętowego, wizjonera rozwoju Gdyni, pioniera polskiej floty handlowej.

Po 2-letniej praktyce w USA od 1907 r. pracował w stoczni w Nikolajewie i w firmie budowlanej. W latach 1912-1917 był przedstawicielem firmy Lilpop, Rau i Loewenstein w Warszawie, budującej m.in. wa­gony kolejowe dla Rosji. Po półrocznym po­bycie w Danii utworzył pod koniec 1918 r. biuro handlowe Railway Equipment Co. w Warszawie, pracujące dla potrzeb polskiego kolejnictwa.

Za namową teścia wszedł do za­rządu Konsorcjum Polsko-Francuskiego dla Budowy Portu w Gdyni. 1.09.1927 r. został dyrektorem Departa­mentu Morskiego w Ministerstwie Przemysłu i Handlu. Był bliskim współpracownikiem Euge­niusza Kwiatkowskiego. Opublikował artykuły Polska polityka portowa – w „Kronice o polskim morzu” i Problem polskiego portu morskiego – w „Obronie Pomorza”. W październiku 1927 r. zrezygnował ze stanowiska i wrócił do Konsorcjum, na miej­sce wakujące po śmierci W. Rummla. Ob­jął też przedstawicielstwo kopenhaskiej firmy Højgaard & Schultz. Działał w Komi­tecie Pożyczki Narodowej, był prezesem Towarzystwa Polsko-Duńskiego.

Zmarł 1.12.1934 r. w Warszawie, spo­czywa na cmentarzu Powązkowskim. Syn Olgierd (ur. 1907 r.) zginął w Katyniu, żona zmarła 6.10.1976 r. w Warszawie.

autorka: Małgorzata Sokołowska (2006 r.)