Krzyżanowski Kazimierz
Krzyżanowski Kazimierz (1886-1974) – architekt, budowniczy, przewodniczący Związku Fabrykantów i Przemysłowców, członek zarządu Zakładów Wodociągów i Kanalizacji, radca Izby Przemysłowo-Handlowej. Budowniczy m.in. gmachów Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Żeglugi Polskiej.
Życiorys
Urodził się 23.12.1886 r. w Mitawie, do gimnazjum uczęszczał w Pernawie, studiował w Wyższej Szkole Technicznej w Karlsruhe i na politechnice w Rydze.
W latach 1913-1915 był kierownikiem biura budowlanego w Wilnie, w czasie pierwszej wojny światowej – inżynierem w przyfrontowych organizacjach technicznych. W 1919 r. mianowany został kierownikiem Wydziału Technicznego w Komisariacie Rządu Polskiego w Wolnym Mieście Gdańsku.
Od 1922 r. do 1926 r. był dyrektorem firmy Spółka Akcyjna Budowlana w Gdańsku, a od 1927 r. do 1939 r. – kierownikiem własnego przedsiębiorstwa budowlanego Inż. Krzyżanowski. Przedsiębiorstwo Budowlane w Gdańsku i Gdyni. Był przewodniczącym Związku Fabrykantów i Przemysłowców w Gdyni, 30.11.1935 r. mianowany przez Franciszka Sokoła członkiem zarządu Zakładu Wodociągów i Kanalizacji, od 1937 r. był radcą Izby Przemysłowo-Handlowej.
Zbudował m.in. Zakład Ubezpieczeń Społecznych, gmach Żeglugi Polskiej, gmach firmy Paged, 11 budynków firmy Polskarob, magazyn Cukroportu, magazyn Warszawskiego Towarzystwa Transportowego, Szpital Sióstr Miłosierdzia i parowozownię. Projektował m.in. willę przy ul. Sędzickiego, zaprojektował i zbudował Dom Klubu Polskiego przy ul. Lipowej (obecnie I Armii WP – i siedziba PZMot). Mieszkał we własnej willi przy ul. Korzeniowskiego 12 a, był właścicielem kamienicy przy ul. Mściowja 9.
W czasie okupacji pracował w Dęblinie i Sędziszowie, w firmie budowlanej jako kierownik robót przy budowach kolejowych. Zaraz po zakończeniu wojny wrócił do Gdyni. Willa zajęta była przez Miejski Urząd Bezpieczeństwa Publicznego. W kamienicy przy ul. Mściowoja mieszkał prezydent Gdyni Henryk Zakrzewski, który pozwolił K. Krzyżanowskiemu zająć jedno z mieszkań.
Postanowieniem sądu K. Krzyżanowskiemu przywrócono posiadanie jego przedwojennej firmy budowlanej, której był kierownikiem i głównym udziałowcem (55%). W 1949 r. firma budowlana przestała mieć rację bytu z powodu niemożności otrzymania zleceń, w 1950 r. jego kamienicę przejął Wydział Kwaterunkowy i uznał, że dla odpowiedniego zagęszczenia trzeba dokwaterować 10 osób. Zmienił wówczas mieszkanie na mniejsze – przy ul. Słowackiego.
W 1954 r. był współzałożycielem Spółdzielni Mieszkaniowej Pracowników Zjednoczenia Budownictwa Miejskiego, potem pracował w Banku Inwestycyjnym jako inspektor nadzoru kredytów budowlanych.
Na emeryturę przeszedł w 1964 r. i wyjechał z rodziną do Warszawy. Zmarł 7.07.1974 r.
autorka: Małgorzata Sokołowska (2006 r.)
