Kardas Henryk

Kardas Henryk Czesław (1933-2013). Stoczniowiec i społecznik, więzień polityczny. Działał w harcerstwie oraz gdyńskim oddziale Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego, w latach 70. wybrany do Zarządu Głównego Zrzeszenia. W latach 1998-2006 był członkiem Rady Dzielnicy Grabówek. Przez wiele lat aktywny członek Sekcji Sportów Wodnych Bałtyk.

Henryk Kardas.

Życiorys

Urodził się 16.08.1933 r. w Gdyni. Jego ojciec, jako działacz Polskiego Związku Zachodniego, został aresztowany w pierwszych dniach po wejściu hitlerowców do Gdyni we wrześniu 1939 r., następnie zesłany do obozu koncentracyjnego Stutthof, zwolniony w połowie 1943 r., zmarł 10.01.1944 r.

Ukończył 3-letnią Państwową Średnią Szkołę Metalową przy Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni i Technikum Budowy Okrętów w Gdańsku, tzw. Conradinum. Zatrudniony został w stoczni gdyńskiej. W latach 1953-1955 odbył zasadniczą służbę wojskową. Jako jedyny żołnierz w jednostce z ukończoną maturą był przymuszany do wstąpienia w szeregi Informacji Wojskowej. Po odmowie – szykanowany. Wtedy, w obawie o własne życie, wstąpił do PZPR [Polska Zjednoczona Partia Robotnicza]. Po opuszczeniu szeregów Ludowego Wojska Polskiego wystąpił z partii.

Długoletni pracownik, konstruktor i starszy projektant w Biurze Projektowym Stoczni im. Komuny Paryskiej. W 1977 r., ze względów zdrowotnych, został pracownikiem BHP. Ukończył wtedy studium pedagogiczne i nauczał w szkole przyzakładowej.

W 1980 r. był aktywnym uczestnikiem strajku Sierpnia ‘80. Pół roku później odszedł ze stoczni i 1.03.1981 r. został zatrudniony przez kapelana strajkujących w Gdyni stoczniowców proboszcza parafii pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa ks. prał. Hilarego Jastaka.

W stanie wojennym aktywnie włączył się w niesioną przez parafię pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa i księdza prałata pomoc aresztowanym i sądzonym. 31.08.1982 r. został pobity przed budynkiem parafii, a następnie aresztowany przez ZOMO wraz z dwoma księżmi: Tadeuszem Kurachem i Janem Borkowskim. Aresztowanie miało charakter prowokacji ze strony SB. W wyniku pokazowego procesu został skazany (wraz z księżmi) wyrokiem Sądu Wojewódzkiego z 6.11.1982 r. na 3,5 roku więzienia oraz pozbawienie praw publicznych na 2 lata (skład sędziowski: Lucyna Lebiedzka obecnie Suwińska-Błocińska i Janusz Lenarcik, przewodniczyła Elżbieta Markiewicz). Karę odbywał w Zakładzie Karnym w Potulicach (Sąd Najwyższy wyrok uchylił 8.07.1991 r.).

Po wyjściu z więzienia podjął ponownie pracę w parafii pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa, w 1984 r. mógł osobiście podziękować Ojcu Świętemu za interwencję u władz komunistycznych i pomoc w uwolnieniu. W 1987 r. zatrudnił się jako pracownik BHP w gdyńskim Energobloku, gdzie dopracował do emerytury w 1991 r.

autor: Mariusz Kardas (2009 r.)