Janusz Wiktor

Janusz Wiktor (1894-1952) – lekarz medycyny, neurolog, psychiatra, pierwszy powojenny dyrektor Szpitala Miejskiego.

Urodził się 14.12.1894 r. pod Charkowem, ojciec był właścicielem fabryki broni - opuścił Rosję wraz z 5 dzieci i 2 osobami służby tuż przed wybuchem rewolucji w 1905 r. Zamieszkał we Lwowie i tam rozpoczął studia na wydziale lekarskim Uniwersytetu im. Jana Kazimierza., przerwane wojną polsko-bolszewicką. Wziął w niej udział jako sanitariusz, pracując w szpitalach polowych.

Po wojnie i otrzymaniu dyplomu rozpoczął pracę jako anatomopatolog i wykładowca na Uniwersytecie Lwowskim. W 1931 r. przeniósł się na kilka lat do Kocborowa, został bowiem mianowany dyrektorem tamtejszego Szpitala Psychiatrycznego.

W 1935 r. przyjechał do Gdyni, zamieszkał przy ul. Świętojańskiej 32 i otworzył praktykę lekarską. Po kapitulacji miasta we wrześniu 1939 r. był  jednym z 5 lekarzy pozostawionych przez władze okupacyjne w Gdyni. Musiał przeprowadzić się do innego mieszkania, a zatrudniony został w obozie pracy koło stoczni przy ul. Wroniej (dziś Energetyków).

Zasłużył się tym, że ukrywał poszukiwanych Polaków w Szpitalu Zakaźnym w Babim Dole. Wielokrotnie składał wnioski o zezwolenie na wyjazd z miasta i otrzymywał odpowiedzi, że zgodę otrzyma po zwycięstwie III Rzeszy.

W marcu 1945 r., gdy tylko przetoczył się przez Gdynię front, wspólnie z dr Augustynem Dolatkowskim zajął się szpitalem – starając się przywrócić go do normalnego funkcjonowania. Został wówczas jego dyrektorem, następnie ordynatorem neurologii. Prowadził także prywatną praktykę.

Zmarł 23.04.1952 r., pochowany jest na cmentarzu Witomińskim.

autorka: Małgorzata Sokołowska (2006 r.)