Hryniewiecki Bolesław

Hryniewiecki Bolesław (1904-1980) - wybitny lekarz chirurg, współzałożyciel Gdyńskiego Towarzystwa Lekarskiego oraz Oddziału Pomorskiego Towarzystwa Chirurgów Polskich, żołnierz, kawaler Orderu Virtuti Militari, humanista, żeglarz.

• 
  Dr Bolesław Hryniewiecki.
• 
  Portret dr Bolesława Hryniewieckiego, autor: Stefan Szmaj, papier, ołówek.

Życiorys

Urodził się 13.01.1904 r. w Iwanicy, w guberni połtawskiej na Ukrainie, w rodzinie lekarskiej, wywodzącej się z  Hryniewicz koło Bielska Podlaskiego (herbu Przegonia). Jego pradziad Ignacy był członkiem rewolucyjnej organizacji Narodna Wola i w 1881 r. dokonał zamachu na cara Aleksandra II – car zginął na ulicy od wybuchu bomby, sprawca został pojmany i stracony, rodzina zesłana w głąb Rosji, a majątek skonsfiskowany.

Bolesław do gimnazjum uczęszczał w Taganrogu nad Morzem Azowskim, tam zdał maturę i zaczął studiować medycynę. Na początku lat 20. rodzina wróciła do Polski. Aby kontynuować naukę na wydziale lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego, musiał zaliczyć egzamin maturalny z języka polskiego – i zdał go w gimnazjum w Brześciu nad Bugiem. W 1930 r. otrzymał dyplom doktora wszechnauk lekarskich i został skierowany na roczne przeszkolenie wojskowe w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego Wojska Polskiego.

Po powrocie do cywila został asystentem II Kliniki Chirurgicznej Uniwersytetu Warszawskiego, niedługo potem zastępcą kierownika oddziału a wreszcie ordynatorem. W 1935 r. przeszedł na stanowisko ordynatora do nowo otwartego Instytutu Chirurgii Urazowej przy Szpitalu im. Marszałka Piłsudskiego. Dyżurował ponadto w Pogotowiu Ubezpieczalni Społecznej i prowadził prywatną praktykę. Był także lekarzem w fabryce fiata i towarzyszył rajdom samochodowym organizowanym w różnych miejscach Europy.

Zmobilizowany w sierpniu 1939 r. w stopniu porucznika, powołany został do I Zapasowego Szpitala Okręgowego Wojska Polskiego w Warszawie. Za bohaterską postawę i ofiarność podczas udzielania pomocy  lekarskiej rannym, niejednokrotnie pod ostrzałem, odznaczony został Orderem Virtuti Militari.

W czasie okupacji mieszkał w domu rodzinnym w Zalesiu Dolnym i do 1944 r. pracował w warszawskim Szpitalu Ubezpieczalni Społecznej. Po wybuchu Powstania Warszawskiego, mając odciętą drogę do stolicy, uruchomił w Piasecznie oddział chirurgiczny.

Gdy kończyła się wojna, w marcu 1945 r. został „skierowany do dyspozycji dra Zdzisława Teisseyre, pełnomocnika Ministerstwa Pracy, Opieki Społecznej i Zdrowia w Bydgoszczy celem zatrudnienia odpowiednio do kwalifikacji”. 6.04.1945 r. przyjechał do Gdyni, gdzie w Szpitalu Sióstr Miłosierdzia (nazwanym przez nowe władze Szpitalem Powszechnym) przy pl. Kaszubskim organizował oddziały chirurgiczny (którego został ordynatorem), ortopedyczny i urologiczny.

W 1952 r. zdał egzamin specjalizacyjny II stopnia, a w następnym roku – lekarza specjalisty w ortopedii i traumatologii.

Był współzałożycielem Gdyńskiego Towarzystwa Lekarskiego oraz Oddziału Pomorskiego Towarzystwa Chirurgów Polskich. W latach 1951-1953 współorganizował, a następnie był dyrektorem, 2-letniej Szkoły Felczerskiej (mieszczącej się w budynku przy ówczesnej al. Czołgistów – obecnie: al. Marszałka Józefa Piłsudskiego, razem z Państwowym Gimnazjum Żeńskim – dziś jest tu wydział biologii Uniwersytetu Gdańskiego).

Jako zapalony żeglarz odbył rejs na Darze Pomorza, a potem na Stefanie Batorym – zyskując sławę wybitnego chirurga, gdy na wzburzonym morzu uratował życie rannego członka załogi, dokonując skomplikowanej operacji połączonej z trepanacją czaszki.

W 1967 r. w plebiscycie „Wieczoru Wybrzeża” otrzymał tytuł Gdańszczanina Roku. Był bowiem osobą niezwykle popularną, lubianą, podziwianą i szanowaną – za wielką wiedzę, życiową mądrość, bezkompromisowość, prostolinijność i uczciwość.

Po blisko trzydziestu latach pracy w Szpitalu Miejskim w 1974 r. przeszedł na emeryturę. Również w 1974 r. Towarzystwo Chirurgów Polskich przyznało mu godność członka honorowego.

Zmarł 21.06.1980 r., pochowany został na cmentarzu Witomińskim, obok ojca Edwarda, także lekarza, który przyjechał wraz nim do Gdyni i pomagał w uruchamianiu szpitala.

autorka: Małgorzata Sokołowska (2006 r.)