Hryniewicki Antoni
Hryniewicki Antoni (1878-1946) – naczelnik Morskiego Urzędu Rybackiego przez 25 lat, kierownik Morskiego Instytutu Rybackiego, przyjaciel i opiekun rybaków.
Życiorys
Urodził się 17.01.1878 r. w Łukowie na ziemi siedleckiej, szkołę marynarki handlowej skończył w 1898 r. w Astrachaniu, tam też podjął pracę w zarządzie rybackim. W tamtejszej administracji rybackiej przepracował 22 lata i miał do czynienia ze wszystkimi zagadnieniami wielkiego przemysłu rybnego w delcie Wołgi i na północnym wybrzeżu Morza Kaspijskiego.
Do kraju przyjechał w 1920 r., prosto na wojnę polsko-bolszewicką, w której wziął udział jako ochotnik. Dostał się do niewoli i czas jakiś przebywał w Moskwie. Po wymianie jeńców w 1921 r. (miał wówczas 43 lata) przybył na Wybrzeże i podjął pracę w Morskim Urzędzie Rybackim w Wejherowie, przeniesionym potem w Gdyni.
Budował porty rybackie w Gdyni i na Helu, w Jastarni i Władysławowie, zainaugurował szkolenie zawodowe rybaków, tworzył osiedla domów rybackich, organizował zaplecze remontowe dla kutrów i trawlerów, był kierownikiem stowarzyszenia Morski Instytut Rybacki, zasiadał w radzie nadzorczej Polskiego Zjednoczenia Rybaków Morskich sp. z o.o.
Troszczył się rzetelnie o rozwój powierzonej sobie dziedziny, jednocześnie dbając o potrzeby każdego rybaka. Dla rybaków był naprawdę przyjacielem, opiekunem i ojcem. Dzięki jego staraniom położone zostały podwaliny pod właściwy rozwój rybołówstwa morskiego, tak kutrowego jak dalekomorskiego przed wojną.
Jego zasługą jest także odbudowa portów rybackich po wojnie, remonty wydobytych z dna wraków, oczyszczenie łowisk.
Zmarł w Gdyni 17.05.1946 r., a jego pogrzeb na cmentarzu Witomińskim był wielką manifestacją żałobną. Rybacy, którzy przypłynęli łodziami, przywieźli wydobyte z dna Bałtyku kamienie i otoczyli nimi jego grób, a 3 miesiące później, na prośbę społeczności rybackiej, ul. Rybacka przemianowana została na A. Hryniewickiego.
autorka: Małgorzata Sokołowska (2006 r.)
