Dowództwo Floty

Dowództwo Floty było głównym organem dowodzenia Marynarki Wojennej na wybrzeżu. Powstało na początku 1922 r. w wyniku reorganizacji istniejącego po­przednio w Pucku Dowództwa Wybrzeża Morskiego, w 1924 r. zostało przeniesione do Gdyni.

Struktura i zadania

Dowódca Floty podlegał bezpośrednio szefowi Kierownictwa Marynarki Wojennej. Do maja 1925 r. dowódcą Floty był kmdr Jerzy Świrski, następnie do 2.10.1939 r.  kmdr (później kontradm.) Józef Unrug.

Kompetencje dowódcy Floty znacznie wzrosły wskutek utworzenia rozkazem ministra spraw wojskowych z 31.12.1938 r. Obszaru Nadmorskiego. Obejmował on miasto Gdynię oraz powiaty morski (wejherowski) i kartuski. Dowódca Floty był odpowiedzialny za przygotowanie Obszaru Nadmorskiego do wojny oraz za jego obronę przeciwlotniczą. Przysługiwały mu kompetencje i uprawnienia dowódcy okręgu korpusu, z wyjątkiem dysponowania służbą uzupełnień. Po zarządzeniu mobilizacji powszechnej dowódca Floty obejmował dowodzenie całością sił znaj­dujących się w Obszarze Nadmorskim. Podlegał bezpośrednio naczelnemu wodzowi i miał kompetencje dowódcy armii.

Zgodnie z wojenną organizacją Floty kontradm. J. Unrugowi podlegały: dywizjon kontrtorpedowców, dywizjon okrętów podwodnych, Morska Obrona Wybrzeża, Lądowa Obrona Wybrzeża, Morski Dywizjon Lotniczy, Wojskowa Składnica Tranzytowa na Westerplatte w Gdańsku i Komenda Portu Wojennego Gdynia.

Jego organem pracy był sztab. W skład sztabu wchodzili oficerowie: operacyjny, sygnałowy, artylerii, broni podwodnej, nawigacyjny, mechanik, oficer sanitarny oraz kierownik Samodzielnego Referatu Bezpieczeństwa, szef Wydziału Ogólnego i szef Fortyfikacji Wybrzeża Morskiego. Oficerem łącznikowym Dowództwa Floty w sztabie naczelnego wodza był kmdr ppor. Józef Boreyko.

Dowództwo Floty w drugiej połowie sierpnia 1939 r. przeniosło się na Hel, urządzając stanowisko dowodzenia w jednym ze schronów amunicyj­nych.

Stan Floty w dniu 1.09.1939 r.: cztery niszczyciele (Błyskawica, Burza, Grom i Wi­cher), stawiacz min (Gryf), pięć okrętów podwodnych (Orzeł, Ryś, Sęp, Wilk i Żbik), sześć trałowców (Czajka, Czapla, Jaskółka, Mewa, Rybitwa i Żuraw), dwie kanonierki (Komendant Piłsudski i Generał Haller), sześć okrętów pomocniczych (Bałtyk, Mazur, Pomorzanin, Nurek, Gdynia i Gdańsk), dwa okręty szkolne (Iskra i Wilia), siedem holowników (Lech, Kaper, Krakus, Mistrz, Smok, Wanda i Żeglarz), 24 zmobilizowane kutry rybackie, 12 motorówek, 15 kryp (w tym 2 paliwowe i 3 magazyny mino­we), okręt cel, torpedowa stacja pływająca, dok pływający i dźwig pływający. Ogólny tonaż floty wojennej wynosił około 29 tys. ton, z czego tonaż okrętów bojowych 16, 751 tys. ton.

autor: Walter Pater (2006 r.)