Ambulatorium Portowe
Ambulatorium Portowe zaczęło działać w 1929 r. Jego podstawowym zadaniem miało być udzielanie ciągłej, 24-godzinnej pomocy doraźnej pracownikom portu. Budynek ambulatorium sąsiadował z budynkiem straży pożarnej na terenie portu. Pierwszym kierownikiem został dr Stanisław Bobkowski, a pierwszym lekarzem pełniącym dyżury – dr Stefan Dobrowolski. W 1930 r. ambulatorium wyposażone zostało w salę operacyjną (opatrunkową), otwarto poradnię chirurgiczną, internistyczną z zakładem fizykoterapii oraz poradnię stomatologiczną i przeciwweneryczną. W latach 60. XX w. zastąpiła je Obwodowa Przychodnia Portowa mieszcząca się przy ul. Chrzanowskiego.
Historia
W 1928 r. została zawarta umowa pomiędzy Kasą Chorych w Wejherowie a Urzędem Morskim w Gdyni, dotycząca przekazania placu budowlanego na terenie portu, wielkości 250 m2, przeznaczonego pod budynek Ambulatorium Portowego. Jego podstawowym zadaniem miało być udzielanie ciągłej, 24-godzinnej pomocy doraźnej pracownikom portu. Pozwolenie na budowę Kasa Chorych otrzymała pod koniec września 1928 r., budowa trwała do lutego 1929 r.
Pierwszym kierownikiem został dr Stanisław Bobkowski. Do dyspozycji stacji przeznaczona została karetka pogotowia, ulokowana w sąsiadującym budynku straży pożarnej. W 1930 r. ambulatorium wyposażone zostało w salę operacyjną (opatrunkową), otwarto poradnię chirurgiczną, internistyczną z zakładem fizykoterapii oraz poradnię stomatologiczną i przeciwweneryczną. Pierwszym lekarzem pełniącym dyżury był dr Stefan Dobrowolski.
W miarę upływu czasu stacja stała się wielospecjalistyczną przychodnią portową zespoloną z wyjazdową pomocą doraźną (pogotowie ratunkowe). Znaczna część wyjazdów wiązała się z wypadkami podczas przeładunku towarów. Pierwszej pomocy udzielała najczęściej obsługa karetki, lekarz wyjeżdżał tylko do ciężej rannych bądź do stwierdzenia zgonu. Część osób z urazami dowożona była do ambulatorium taksówkami, lżej ranni udawali się tam pieszo. W 1935 r. kierownikiem ambulatorium był dr Miron Mikiciński.
Zaraz po wojnie częściowo zniszczony budynek Ambulatorium Portowego zajmowała straż pożarna oraz Zakłady Wodociągów Miejskich. Wspólnie z Morskim Urzędem Zdrowia Ubezpieczalnia Społeczna przeprowadziła kapitalny remont, uruchamiając Ambulatorium Portowe Ubezpieczalni Społecznej oraz czasowo Stację Pogotowia Ratunkowego. Kierownikiem mianowano dr Lucjana Tomaszunasa.
Do 1947 r. uruchomiono przychodnie dentystyczną, urologiczną, laryngologiczną, przeciwweneryczną, chirurgiczną i gabinet rtg. W czerwcu 1950 r. pogotowie przeniesiono na skwer Kościuszki.
Z początkiem lat 60. XX w. Zarząd Portu Gdynia wraz z PLO [Polskie Linie Oceaniczne], które były głównym inwestorem, zainicjowały budowę dużej przychodni portowej przy ul. Chrzanowskiego 3/5. W marcu 1964 r. ambulatorium przeniosło się do nowego budynku, zmieniając nazwę na Obwodowa Przychodnia Portowa. Kierownikiem została dr Irena Pawłowicka. Nowa przychodnia stała się przede wszystkim bazą specjalistyczną dla instytucji związanych z gospodarką morską. W 1973 r., na podstawie uchwały Prezydium MRN [Miejska Rada Narodowa], przekształcona została w Portowy ZOZ [Zakład Opieki Zdrowotnej]. Początkowo funkcjonował jako Zespół Przemysłowej Służby Zdrowia i obejmował opieką profilaktyczną i leczniczą pracowników zakładów przemysłowych miasta.
W połowie lat 70. XX w. zatrudnionych było 400 osób, liczba podopiecznych przekraczała 90 tys. Działalność zakładu częściowo finansowana była z funduszy obsługiwanych zakładów pracy. W 1997 r. gmina przejęła od PLO budynek, od 1999 r. zakład funkcjonował jako Samodzielny Publiczny ZOZ, prowadząc nadal działalność leczniczą i profilaktyczną.
Od 1.03.2001 r. placówki lecznictwa otwartego w Gdyni zaczęły działać w nowych ramach prawnych jako Niepubliczne Zakłady Opieki Zdrowotnej. 44 pracowników Publicznego ZOZ zawiązało spółkę i rozpoczęło działalność 28.02.2001 r. jako Portowy Zakład Opieki Zdrowotnej sp. o.o.
autorzy: Marcin Szerle, Andrzej Kolejewski (2006 r.)
