Cumownikom

Kompozycja poświęcona jest cumownikom i ich niebezpiecznej pracy w porcie przy długich i ciężkich linach, które unieruchamiają wielkie statki przy nabrzeżu. Przy cumowaniu liny zarzucane są na polery, ale w chwili nieuwagi lub przy zbyt dużym naprężeniu mogą strzelić i zranić, a nawet zabić. Kasprowicz bezpiecznie przymocował linę (prawdopodobnie sizalową) do płyty ze szkła piankowego. Lina zwisa swobodnie z owalnej kompozycji złożonej z 9 rękawic. Splecione czerwone liny, spod łuszczących się i odpadających kawałków farby, odsłaniają swój pierwotny – zielony –  kolor. Czy były to cumy – liny służące do przytrzymywania statku przy nabrzeżu, biegnące wzdłuż burty, czy szpringi – biegnące ukośnie i zapobiegające przesuwaniu się statku do przodu lub do tyłu, a może bresty –prowadzone prostopadle od burty do nabrzeża, zapobiegające oddalaniu się lub przybliżaniu statku do lądu? To wiedziałby Kasprowicz. Widoczne w pracy wielokolorowe rękawice używane były przez cumowników, aby chronić dłonie przed otarciami, przecięciami i „oparzeniami linowymi” (powstającymi przy szybkim przesuwaniu się liny). Dzięki nim mieli też lepszy chwyt na mokrych lub śliskich linach, które mogły wpaść do wody podczas manewrów.

Na archiwalnym czarno-białym zdjęciu widać, że artysta wprowadził znaczące zmiany zarówno w kompozycji – części malarskiej jak i w formie – liczbie i układzie rękawic. Pierwsza propozycja obrazu z 1979 r. nieco dosłowniej oddaje temat pracy – podwójne rękawice po bokach symbolizują ręce cumowników mocujących linę na czarnym polerze, 2 w dolnej części mogą wskazywać na osobę wspomagającą z lądu cumowników, natomiast 3 umieszczone na końcówce liny personifikują osoby znajdujące się na statku, wciągające linę na pokład. Malarskie tło podsuwa także skojarzenia z 2 główkami portu, przez które przechodzą wielkogabarytowe statki. Niestety nie odnaleziono zdjęcia pracy w kolorze, który Kasprowicz mógł dodać później, dopiero przy przekomponowaniu go na żółto-niebieski asamblaż.