Bez tytułu

Asamblaż Bez tytułu jest przestrzenną pracą, składającą się z wielu elementów: 2 żółte liny biegną po bokach kompozycji, która „wysypuje” się z okrągłego otworu umieszczonego w przedniej płycie. Przez niego przechodzą różnego rodzaju przedmioty, tekstylia o zróżnicowanej grubości, fakturze i połysku (grube płótno, taśmy tapicerskie, jedwab, włóknina filcowa), a także papierki, m.in. granatowe opakowania po czekoladzie. Do wgłębnej części płyty przyczepione zostały metalowe fragmenty puszki po sardynkach z napisem Sardinen in Öl – firmy prawdopodobnie Romanus, oraz okrągłe wieczko, mała zakrętka od słoika lub butelki, a także małe kamyki. To samo opakowanie po sardynkach z lat 80. zostało użyte w pracy Charitas II, dzięki czemu zamalowany na czarno fragment udało się rozszyfrować. Pośrodku na dole wkomponowany został żółto-pomarańczowy prostokąt z tkaniny.

Na tym właśnie polega technika kolażu, którą artysta określił z tyłu pracy, podpisując słowem collage. Ta technika opisuje jednak prace płaskie, stworzone raczej z papierowych elementów, układające się w jedno dzieło z różnych fragmentów. Stąd od kolażu trzeba rozróżnić asamblaż – obiekt trójwymiarowy, wykorzystujący nie tylko papier, ale również elementy z innych materiałów i tworzyw.

Na fotografiach tej pracy, wykonanych w różnych latach, widać znaczące zmiany w jej kompozycji. Tak jakby z biegiem czasu dzieło „obrosło” w kolejne przedmioty przyczepione do płyty, do pierwszej warstwy materiałów. W albumie zostało ono podpisane Skrzydło Ikara. Pierwotna praca rzeczywiście mogłaby nawiązywać do upadku mitologicznego Ikara, który lecąc na swoich skrzydłach zbyt wysoko w stronę słońca – okrągłego otworu w pracy – spada, pozostawiając za sobą jedynie pióra – kawałki tkanin – odrywające się z roztopionego przez promienie słoneczne wosku. Ta interpretacja dotyczy jednak pracy uwiecznionej jedynie na fotografii – ostatecznie artysta zmienił zdanie i pozostawił ją bez tytułu, tym samym umożliwił jej dowolną interpretację.