Winogradow Aleksandr Dmitriewicz
Winogradow Aleksandr Dmitriewicz (1905-1964). Oficer radziecki, dowódca Polskiej Marynarki Wojennej. Odznaczony m.in. radzieckimi orderami Lenina, Czerwonego Sztandaru i Uszakowa II stopnia oraz Wojny Narodowej I stopnia i Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
Życiorys
W 1920 r. został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej i do 1922 r. służył jako marynarz na okrętach sił morskich Morza Czarnego. W 1924 r. został skierowany do Szkoły Lotników Morskich w Sewastopolu. W 1931 r. został dowódcą stawiacza min na Morzu Bałtyckim. W 1936 r. skierowany na kurs dowódców niszczycieli, w listopadzie 1937 r. objął dowództwo niszczyciela Striemitielnyj. W następnym roku okręt wszedł w skład Floty Bałtyckiej i wziął udział w wojnie zimowej z Finlandią.
Pełniąc służbę we Flocie Północnej, w miesiąc po rozpoczęciu wojny radziecko-niemieckiej w 1941 r., został wyznaczony na stanowisko szefa sztabu Bazy Morskiej w Jokance. W marcu 1942 r. skierowany na studia w AMW [Akademia Marynarki Wojennej], ukończył je w lutym 1944 r. Po powrocie do Floty Północnej zajmował stanowisko dowódcy Ochrony Wodnego Rejonu Karskiej Bazy Morskiej, następnie był szefem sztabu Bazy Morskiej w Pieczendze.
W kwietniu 1945 r. został wyznaczony na stanowisko szefa sztabu eskadry Floty Północnej. Na początku 1951 r. otrzymał awans na kontradmirała. Do czasu odkomenderowania do Polski pełnił obowiązki szefa oddziału szkolnego Zarządu Ośrodków Szkolenia Wojennomorskiego Sił Morskich, następnie szefa inspekcji – starszego inspektora ds. szkolenia taktycznego i geografii wojenno-morskiej Zarządu Ośrodków Szkolenia Sił Morskich.
W Polsce przebywał od 10.05.1952 r. do 6.04.1955 r. Do 1953 r. był zastępcą dowódcy Marynarki Wojennej, do 1955 r. – dowódcą Marynarki Wojennej.
Po powrocie do Związku Radzieckiego w 1955 r. kierował Centralnym Laboratorium, a w 1956 r.– Instytutem Naukowo-Badawczym, po czym w marcu 1960 r., ze względu na zły stan zdrowia, został zwolniony ze służby.
Odznaczony m.in. radzieckimi orderami Lenina, Czerwonego Sztandaru i Uszakowa II stopnia oraz Wojny Narodowej I stopnia i Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
autor: Walter Pater (2006 r.)
