Szpunar Ignacy
Szpunar Ignacy (1891-1947). Pułkownik, dowódca 2. Morskiego Pułku Strzelców, obrońca Gdyni, kawaler Orderu Virtuti Militari.
1981-1922
Urodził się 28.01.1891 r. w Albigowej. Pochodził z rodziny chłopskiej. Do szkoły powszechnej chodził w Łańcucie, w 1911 r. ukończył gimnazjum im. Konarskiego w Rzeszowie, podjął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Przerwał je po wybuchu I wojny światowej i powołaniu do służby w armii austriackiej.
Po ukończeniu szkoły oficerskiej brał udział w walkach na froncie rosyjskim i następnie włoskim. Jednocześnie prowadził działalność niepodległościową. Po powrocie do Polski jako porucznik 14. Pułku Piechoty wziął udział w wojnie polsko-radzieckiej. Następnie pozostał w Wojsku Polskim jako oficer zawodowy.
1922-1938
W 1922 r. został awansowany do stopnia kapitana, a w 1928 r., będąc dowódcą batalionu 33. Pułku Piechoty w Łomży, na majora.
W 1937 r. otrzymał awans na stopień podpułkownika i został przeniesiony na stanowisko dowódcy 2. Batalionu Morskiego w Gdyni-Redłowie, który organizował i szkolił od podstaw.
W 1938 r. jego jednostka zmieniła nazwę na 2. Morski Batalion Strzelców i brała udział w zajęciu Zaolzia.
1939-1947
Po mobilizacji batalion został przekształcony w 2. Morski Pułk Strzelców, który we wrześniu 1939 r. wchodził w skład LOW [Lądowa Obrona Wybrzeża] płk. Stanisława Dąbka.
Do 12 września 2. Morski Pułk Strzelców walczył w obronie Gdyni z kierunku Gdańska. Nocą z 12 na13 września na rozkaz płk S. Dąbka został przesunięty na zagrożony północny odcinek Kępy Oksywskiej. 19 września w Babich Dołach zakończył się opór pułku. Walcząc w obronie Gdyni i Kępy Oksywskiej, poniósł straty w zabitych i rannych liczące ponad 70 żołnierzy.
Za czyny wyjątkowego męstwa w obronie polskiego Wybrzeża w 1939 r., na wniosek Kapituły Orderu Wojennego Virtuti Militari z 11.11.1944 r., naczelny wódz nadał pułkowi Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari. Jego dowódca, wzięty do niewoli niemieckiej, przebywał w oflagach Prenzlau, Neubrandenburgu, Gross-Born i Woldenbergu. Po wojnie jako osadnik wojskowy objął gospodarstwo rolne pod Jelenią Górą.
Zmarł 8.03.1947 r. i odznaczony został pośmiertnie Orderem Virtuti Militari V klasy. W 1948 r. jego prochy przeniesiono do Warszawy na Powązki, a w 1974 r. spoczęły wśród innych bohaterów na cmentarzu Żołnierzy Polskich w Redłowie.
W 1983 r. jedna z ulic na Pogórzu otrzymała jego imię.
autor: Walter Pater (2006 r.)
