Szkoła Podoficerska Artylerii Nadbrzeżnej

Utworzona w związku z trudnościami w pozyskiwaniu podoficerów nadterminowych dla jednostek nadbrzeżnych Marynarki Wojennej, w tym jednostek artyleryjskich. Powstała w 1950 r. w Redłowie i podporządkowana została Szefostwu Artylerii Marynarki Wojennej (od 22.01.1953 r.– Dowództwu Artylerii Nadbrzeżnej). Stan osobowy liczył 180 osób.

Pierwszym komendantem szkoły był kpt. Tadeusz Śluz (do 1952 r.), kolejnymi kpt. Tadeusz Rutkowski (do 8.06.1956 r.), kmdr ppor. Franciszek Olejarz (do 1957 r.), kpt. Jan Fursewicz – do rozformowania szkoły. W październiku 1955 r. szkoła została przeniesiona do Darłowa.

Zasadniczym celem szkoły było przygotowanie elewów pod względem teoretycznym na specjalistów, instruktorów i dowódców stanowisk bojowych, operatorów sprzętu i uzbrojenia artyleryjskiego. W okresie 13-letniego funkcjonowania wyszkoliła 680 podoficerów artylerzystów dla jednostek artylerii nadbrzeżnej (baterii) Marynarki Wojennej. Redukcja sił zbrojnych oraz rozwój rakiet i broni jądrowej wymogły zmianę koncepcji wykorzystania artylerii nadbrzeżnej w czasie konfliktu zbrojnego.

Jej zadania miały przejmować baterie pocisków rakietowych „ziemia-woda”. W związku z tym 31.12.1963 r. szkołę rozformowano. Oficerów, podoficerów i marynarzy skierowano do 28. Eskadry Lotnictwa Ratowniczego Marynarki Wojennej, Centrum Szkolenia Specjalistów Marynarki Wojennej, Delegatury Wojskowej Służby Wewnętrznej w Darłowie oraz 25. Baterii Artylerii Stałej.

autor: Walter Pater (2006 r.)