Smok

Baza ratownicza. Zbudowany jako stacja bunkrowa w Holandii w 1937 r. dla firmy Polskarob. Zaopatrywał w węgiel statki w porcie i na redzie. We wrześniu 1939 r. zatopiony przez załogę w wejściu do portu gdyńskiego. Po wojnie oddany Polsce przez Rosjan, w 1951 r. trafił do Polskiego Ratownictwa Okrętowego. Uczestniczył m.in. przy usuwaniu wraku pancernika Gneisenau i podnoszeniu wraku frachtowca Seeburg. Złomowany w 1990 r.

Zatopiony we wrześniu 1939 r. w gdyńskim porcie Robur VII został podniesiony i przebudowany na statek ratowniczy, który jako Smok trafił w 1947 r. do Żeglugi Polskiej.

Historia

Zamówiony w kwietniu 1937 r. przez firmę Polskarob w stoczni N.V. Werf Gusto v. A.F. Smulders w Schiedam (Holandia) jako pływająca stacja bunkrowa. 4.10.1937 r. zwodowany, nazwany Robur VII, 29.11.1937 r. przybył do Gdyni, gdzie ukończono montaż wysięgnika podającego węgiel (bunkier) na statki.

W służbie od 16.12.1937 r., zatrudniony był do zaopatrywania w węgiel statków w porcie i na redzie. 7.09.1939 r. zatopiony przez załogę w wejściu do portu gdyńskiego, w październiku 1939 r. został podniesiony, a w 1942 r. przebudowany w Szczecinie na statek ratowniczy nazwany Richard.

W grudniu 1945 r. przekazany Anglikom, a w 1946 r. otrzymali go Rosjanie w ramach podziału floty niemieckiej. Przemianowany na Khosta, służył jako jednostka pomocnicza radzieckiej marynarki wojennej.

Zidentyfikowany jako przedwojenna własność polska, został 14.04.1947 r. zwrócony Polsce i jako Smok przydzielony Wydziałowi Holowniczo-Ratowniczemu Żeglugi Polskiej S.A. 2.01.1951 r. przekazany PRO [Polskie Ratownictwo Okrętowe] w ramach reorganizacji floty polskiej.

Uczestniczył w wielu akcjach PRO, m.in. przy usuwaniu wraku pancernika Gneisenau blokującego wejście do portu gdyńskiego oraz przy podnoszeniu wraku frachtowca Seeburg, późniejszego Dzierżyńskiego. Pracował głównie na wodach polskich, choć w 1957 r. wraz z ekipą PRO wydobywał statki w rejonie Alesund w Norwegii. Sprzedany na złom w kwietniu 1990 r., złomowanie rozpoczęto 10.06.1990 r. w firmie Recuperaciones Siderurgicas y Navales w Maliano (Włochy).

Dane techniczne (ok. 1960 r.)

Pojemność 1,049 tys. BRT, 487 NRT; wymiary 51,6 × 12,83 × 4,1 m; 2 maszyny parowe, 750 KM; prędkość – 6 w.

autor: Marek Twardowski (2009 r.)