Miejski Szpital Zakaźny

Pierwsze plany założenia szpitala w Gdyni pojawiły się w połowie lat 20. i dotyczyły założenia na Grabówku rodzaju stacji izolacyjnej do leczenia chorób zakaźnych. W lipcu 1928 r. prace były na ukończeniu, placówkę – jako szpital dla zakaźnie chorych – uruchomiono rok później, w lipcu 1929 r.

Historia

Siedzibą szpitala była część starego zespołu folwarcznego, pomimo adaptacji nieodpowiedniej do celów medycznych.

Szpital miał się zajmować leczeniem pacjentów z chorobami zakaźnymi z terenu miasta powiatu oraz portu. W placówce leczono najczęściej przypadki duru brzusznego, gruźlicy, błonicy i płonicy, czerwonki, odry, zapalenia opon mózgowych, grypy, anginy oraz chorób skórnych i wenerycznych. Wyposażenie szpitala było najwyżej dostateczne, z powodu braku laboratorium próbki wysyłano do Państwowego Zakładu Higieny. Badania plwociny na obecność prątków Kocha wykonywano na miejscu.

Szpital posiadał aparat do dezynfekcji parowej. W 1930 r. dysponował 40 łóżkami na 2 oddziałach – zakaźnym (30 łóżek) i gruźliczym (10 łóżek). W 1931 r. uruchomiono pracownię chemiczną.

Kolejny rok przyniósł zdecydowane pogorszenie warunków – nastąpiło znaczne zawilgocenie ścian i część pomieszczeń zamknięto. Wynajęcie innego lokalu było niemożliwe z powodu braku środków finansowych. Nie powiodło się również przeniesienie szpitala do pomieszczeń po zlikwidowanej pod koniec 1932 r. Lecznicy Nadmorskiej i mimo remontu liczba łóżek została ograniczona do 25.

W 1933 r. utworzono pralnię mechaniczną, zakupiono aparat tlenowy, korzystano z lampy kwarcowej. W roku budżetowym 1935 r. zbudowano salę operacyjną, założono laboratorium i przeprowadzono drobniejsze remonty. Szpital dysponował 30 łóżkami.

W połowie 1936 r. Miejski Szpital Zakaźny przeniesiono do nowoczesnego i świetnie urządzonego budynku Zakładu Kwarantannowego w Babich Dołach, położonego na uboczu, co gwarantowało dobrą izolację. Na pacjentów czekało 108 łóżek na 5 oddziałach: gruźliczym (23), zakaźnym (42), wewnętrznym (24), kwarantannowym (10), obserwacyjnym (9), oraz 2 sale operacyjne, aparat rentgenowski, laboratorium bakteriologiczno-chemiczne, gabinet fizykoterapii, aparat dezynfekcyjny, apteka, chłodnia z możliwością produkcji lodu, piec do spalania śmieci, pomieszczenia fryzjerskie, kuchnia z piekarnią i składem żywnościowym, pralnia i suszarnia z miejscem do prasowania, odrębna kanalizacja, centralne ogrzewanie, kaplica i kostnica.

Kierownicy szpitala: dr Ludwik Dzius (1929-1933), dr Kazimierz Parnowski (1933 r.), dr Jerzy Neyman (1933-1935), dr Aleksander de Rosset (1935-1937).

autor: Marcin Szerle (2006 r.)