Kukiełka Stanisław

Kukiełka Stanisław (1894-1974) – komandor podporucznik, dowódca Dywizjonu Artylerii Nadbrzeżnej, obrońca Helu w 1939 r.

Życiorys

Urodził się 17.10.1894 r. w Kłaju. W 1914 r. zdał maturę w Nowym Targu i wstąpił w szeregi II Brygady Legionów gen. Józefa Hallera. We wrześniu tego roku walczył w Karpatach. Lata 1915-1917 spędził w niewoli rosyjskiej. 1.01.1918 r. zasilił Rezerwową Baterię Artylerii I Korpusu Polskiego w Wysoczanach. Uwięziony przez bolszewików, przebywał w Orszy. Po zwolnieniu z więzienia wyjechał do Odessy, tam wstąpił do formującej się kompanii inżynieryjnej. Po rozbrojeniu oddziałów odeskich przez Austriaków przedostał się do Bobrujska i wstąpił do dywizjonu moździerzowego.

W lipcu 1918 r. wyjechał z Bobrujska z eskortą gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego. Pozostając w jego otoczeniu, dołączył do oddziałów wielkopolskich. W 1919 r. został wysłany do Szkoły Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Awansowany na porucznika artylerii w 1920 r. znów był na froncie, walcząc z bolszewikami pod Włocławkiem i Nieszawą.

Po zakończeniu wojny studiował w Szkole Podchorążych Artylerii Rezerwy, a następnie w Szkole Młodszych Oficerów Artylerii. W lipcu 1928 r. został skierowany do Dowództwa Obszaru Warownego Gdynia, gdzie objął stanowisko p.o. szefa sztabu. Rok później przeniesiono go do Dowództwa Floty na stanowisko oficera taktycznego do spraw lądowych. W 1932 r. ukończył w Toruniu kurs dowódców dywizjonów artylerii. Pod koniec 1934 r. rozkazem dowódcy Floty przeszedł z korpusu oficerów artylerii do korpusu oficerów Marynarki Wojennej.

W 1935 r. awansował na komandora podporucznika. Od 4.03.1935 r. do 2.10.1939 r. dowodził Dywizjonem Artylerii Nadbrzeżnej na Helu. Po kapitulacji dostał się do niewoli niemieckiej. W oflagu Woldenberg był pomysłodawcą zorganizowania Funduszu Wdów i Sierot, któremu przewodniczył. Dla zdobycia pieniędzy zainicjował pocztę obozową.

Po wyzwoleniu wrócił do Gdyni. Odmówił jednak służby w Marynarce Wojennej dowodzonej przez sowieckich oficerów. Był przez to prześladowany. Do 1949 r. zarabiał na życie jako kierownik działu odbudowy i gospodarki Morskiego Instytutu Rybackiego. Został usunięty jako „zamaskowany wróg po linii zawodowej”. W latach 1950-1952 był kierownikiem działu administracji CPLiA [Centrala Przemysłu Ludowego i Artystycznego]. Potem – do 1962 r. – pracował w Wytwórni Wyrobów Skórzanych i Przemysłu Artystycznego w Sopocie.

Był namawiany do wstąpienia do ZBoWiD-u [Związek Bojowników o Wolność i Demokrację], jednak konsekwentnie odmawiał. W ostatnim liście do tej organizacji ze stycznia 1974 r. napisał: „Do Zbowidu nie mam zamiaru wstąpić z uwagi na pamięć śp. kmdr. Zbigniewa Przybyszewskiego, kmdr. Jerzego Staniewicza, por. Ficka i innych pomordowanych. Jestem pewny, że osobnicy, którzy w tej zbrodni brali udział, są członkami związku.”.

Zmarł 17.08.1974 r., jest pochowany na cmentarzu oksywskim.

autorka: Małgorzata Sokołowska (2006 r.)