Kuczyński Jan

Kuczyński Jan Kazimierz (1907-1939) – kapitan, instruktor żeglarstwa, autor podręczników żeglarskich.

Życiorys

Urodził się 1.09.1907 r. w Częstochowie, dzieciństwo spędził na południu Rosji w Zagłębiu Donieckim i na Syberii (ojciec był inżynierem górnictwa). Po wybuchu rewolucji bolszewickiej rodzina Kuczyńskich ruszyła w wielomiesięczną, okrężną podróż do Polski, wiodącą przez: Władywostok, Hankou , Hajfong, Sajgon, Singapur, Aden, Kanał Sueski i Marsylię.

Do gimnazjum uczęszczał najpierw w Częstochowie, potem w Sosnowcu, tu wstąpił do harcerstwa. W 1924 r. zdał egzamin na Wydział Nawigacyjny Szkoły Morskiej w Tczewie. Po II roku i zdaniu matury zmienił szkołę i wstąpił na Wydział Inżynierii Wodnej Politechniki Warszawskiej. Po roku wrócił do Szkoły Morskiej, którą ukończył w 1929 r.

Pływał na statkach firmy Polskarob – Robur i Łódź. W 1931 r. został instruktorem żeglarskim w Ośrodku Morskim Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Gdyni, później w Harcerskim Kręgu Morskim. We wrześniu tego roku zamieszkał w Warszawie, otrzymał propozycję napisania kilku podręczników o manewrowaniu jachtami żaglowymi oraz astronomii żeglarskiej. W 1932 r. ukazały się 2 pozycje poświęcone tym tematom. W 1933 r. wydano kolejną – Roboty linowo-żaglowe na stopień żeglarza. W 1939 r. wyszła Jachtowa żegluga morska – najobszerniejsza, licząca 560 stron, praca. Do dziś jest ceniona przez żeglarzy.

Jego inicjatywie zawdzięczał istnienie harcerski szkuner Zawisza Czarny, którego w 1934 r. został pierwszym kapitanem. W 1937 r. własnym sumptem wyposażył łódź ratunkową Wiking, na której zorganizował wyprawę z 5-osobową załogą do Visby w Szwecji i z powrotem. Udowodnił, że pływanie po morzu na szalupach okrętowych jest realne.

We wrześniu 1939 r. zgłosił się na ochotnika do wojska. Walczył w obronie Gdyni. Poległ pod Kosakowem na Kępie Oksywskiej – prawdopodobnie 14.09.1939 r.

autorka: Małgorzata Sokołowska (2006 r.)