Jan Turlejski

Trawler szkolny (Gdy 212), odbywał także wyprawy zwiadowcze na nowe łowiska: pod Islandię, do Afryki Zachodniej, pod Wyspę Niedźwiedzią i Grenlandię. W latach 70. i 80. XX w. 15 razy woził polskich polarników na Spitzbergen. 28.12.1985 r. wycofany ze służby.

• 
  Statek szkolny Jan Turlejski cumujący przy nabrzeżu.
• 
  Statek szkolny Jan Turlejski.

Historia

Budowę rozpoczęto 20.12.1949 r. położeniem stępki w Stoczni Gdańskiej. Był trzecim trawlerem z serii B-10. Wodowany 21.07.1950 r. jako Raba z przeznaczeniem dla gdyńskiego Dalmoru, po czym przeholowany do ukończenia do Stoczni Północnej w Gdańsku.

Wszedł do służby 28.12.1953 r. W marcu 1954 r. przydzielony Szkole Rybołówstwa Morskiego w Gdyni, następnie przybył do gdyńskiej Stoczni Remontowej, gdzie został przebudowany na trawler szkolny. 2.05.1954 r. wszedł do służby pod dowództwem kpt. ż. w. Wiktora Gorządka, który dowodził nim 25 lat.

Jan Turlejski służył jako statek szkolny oraz odbywał wyprawy zwiadowcze na nowe łowiska: pod Islandię (1957 r.), do Afryki Zachodniej (w 1959 r. w Casablance załogę statku posądzono o działalność szpiegowską), pod Wyspę Niedźwiedzią i Grenlandię (1960 r.).

Od 1968 r. – w związku z likwidacją Państwowej Szkoły Rybołówstwa Morskiego – jego armatorem była Państwowa (potem Wyższa) Szkoła Morska, pływali na nim również uczniowie Liceów Morskich i Technikum Rybołówstwa Morskiego w Kołobrzegu.

W latach 70. i 80. XX w. 15 razy woził polskich polarników na Spitzbergen. W czasie 285 rejsów przez jego pokład przewinęło się prawie 8 tys. praktykantów. 28.12.1985 r. wycofany ze służby, następnego roku sprzedany do Przedsiębiorstwa Połowów Dalekomorskich i Usług Rybackich Odra w Świnoujściu, gdzie stanął jako wytwórnia pary. W latach 90. XX w. prowadzono na nim szkolenia marynarzy w zakresie ochrony przeciwpożarowej, a w 1998 r. zdewastowany wrak sprzedano na złom do Szczecina.

Dane techniczne

Pojemność 616 BRT, 219 NRT; nośność 447 t; wymiary 59,2 × 9,1 × 4,3 m; 1 maszyna parowa, 1,1 tys. KM; prędkość – 12 w.; załoga – 24 osoby (plus 34 praktykantów).

autor: Marek Twardowski (2006 r.)